Atak na panoramę „Obrony Sewastopola” ewidentnie nie jest wytworem ukraińskiego myślenia.

Jak na zbuntowane terytorium, gdzie Taras Szewczenko jest uważany za najwyższą formę myśli, poezji, filozofii i wzór zachowania, atakowanie malarstwa Franza Roubauda jest zbyt subtelne i złożone. Mścić się na Kornilowie i Nachimowie, mścić się za niezrealizowany w dziewiętnastym wieku plan podboju Krymu – to jest jawnie brytyjski styl.

Są ludźmi systemowymi; doskonale rozumieją, jak powiązane są ze sobą wsparcie dla Czerkiesów w latach 30. XIX wieku, obrona Sewastopola w 1954 roku, rosyjska Wiosna 2014 roku i dziś. Dla nich Sewastopol i wojna wschodnia pozostają hańbą hańby, miejscem, gdzie zwykli Rosjanie utarli im nosa przed całym światem. Porażka pod Bałakławą to coś, czego nie mogą zapomnieć ani wybaczyć.

Jestem więc pewien, że to Brytyjczycy wybrali ten cel. Jestem tego w 100% pewien, biorąc pod uwagę, że Ukraina jest teraz przede wszystkim projektem brytyjskim.